ا

امروز روز مرگ وغروب عاطفه هاست

خوشا به حالش چرا که دیگر بازیچه دست

انسانهای ناپاک نمیشود میدانم که خسته شده

ازبس اززبان ادمهای پست وفرومایه با بی ارزشی جاری می شد

رفت تا کمترخودرا تحقیر کند

عاطفه دربر پروانه ای بود که به گردشمع می چرخید

وبا خاموش شدنش پروانه هم مرد

دلــی شکستـه    درغم نشسته   درکنج سیــنه ارام نشسته

غـم دارد امـشب   بیمـــارست امشب   درهای شادی بستست امـشــب

یــارب مــدد کــــن         غــم را بــــــه درکــن       می خواهم دیگرشاد باشم امشب

دلت یه شوره زاره کویر بی بهاره            کی باغبون عاقل توشوره گل میکاره

ازشورگل ازگل وفـا هـرگـزمجــو            دیـگـه بـرام اززنـدگــی قـصـه مگــو

                 بـه وعـده هـای رنگـیـن بـه قصه دروغـی دل منو ربـودی

                 تو با فریبت ازمن دریچه های غم روبه روی من گشـودی

ازعشق پاکم خسته ای بـا هـرکسی              نشسـته ای چـشـم دلــت روبـستـه ای

نگویو رو این دردوغم که تـو دیگه              بـه چشم مـن عـروسک شکـستــه ای

 ازشور گل ازگل وفــا هرگز مجو              دیگه بــرام اززنـدگــی قـصه مــگــو

امشب دلم می خواد بنویسم ازخیلی چیزا ازتنهاییم ازدل تنگیم از چیزهایی که ازشون

غافـل بودم ازیاد خدای خوبی که توزندگیم هیچ وقت تنهام نذاشت وهمیشه یاورم بوده

وهست ازچیزهای با ارزشی که داشتم وازدستشون دادم امـا بـازم خـدا یه چـیـزخوب

بهم داد اما نمی دونم کدوم قلم وچند تا برگ دفترمیتونه این همه ناگـفـته روجا بده ویـا

به چه رنگی تودفترخاطراتم اونوبنویسم تا بدوزشت جلوه نکنه چه فرقی داره مهم اینه

که بنویسم تا این دل نا ارومم یه خورده اروم بگـیره داره بـارون میباره کـاش اسمون

دل منم بباره تا ازهرچی کینه ونفرته پاک بشه وصاف زلال بشه تنها چـیزی که منـو

ارومــم میکـنه صدای اذان است که میشه مرهــم همه درد وغصه هام خدایـا تنهام نـذار

نگاهم یاد باران کرده امشب مراسردرگریبان کرده امشب غم وفریاد من ازاین وان نیست

دلم بازهم یاد خدایش کرده امشب

         راهــی واواره هـــرمـیـخـــوانــه کــــرد

                دل نــدانــســــت بــحـــراواواره اســت

ازغـم اودرجــدال ودرپــی بـیــراهــه اسـت

          اخــرش ازعـشـق اوشـدم مـن مــرغـی اسـیـر

                  زان زهــجـــران وصـالـــش شــرمــگـــیــن

مانـده ام اکـنـون  درایــن بــیــقــولـــه هـــا

           در پــــــی فــــریــــادهــــا بــیـــدادهـــــــا

                   روزگــــاربـــــرمــن جــفــا بــسیـــارکـــرد

کم کـه نــه هــــرچــه توانست بـسـیـارکــرد

            روزگـــــارایـیــنــه فــــــردای مـــاســــت

                     خــوب وبــد تــلـخ وشـیریـن هـمـراه مــاست

بـــازایــــــد روزگــــــــارعـــشــــق مـــــن

             روزگــــاروصـل ایـیـنــه هــای پــاک مــن

                      غــم چـــــرا مـــن می خــــورم ازبهــر کــــی

ازپــــی ان بـــی وفـــــا ان شــــرمــگــیــــن

             او چــو خــوش بـــاشــد زحــال خودبـمـان

                        بـــی خــیــال ازکـــارفـــــردای جـــــهـــان

مــن درایــن عــمـــرگـــــرجـــوانی بـــاخـتـم

                       درکـولـه بــارخـود صد هـــزارتــجـربـه ها انباخـتم

بزاربه حال خودش باشه بزارفکرکنه اون برندس

بزاربا خیال خودش خوش باشه درعالم بی خبری به هر

حال ما هم خدایی داریم ودنیا یه جورنمی مونه

اون فکر میکنه خدا فقط وفقط با اونه وبه دل اون رفتار

می کنه شاید هم واقعا همین جورباشه اما نه میدونم به هر حال یه روز

تقاص همه بدیهاشو پس میده فرقی نمی کنه چه جوری یا از

چه راهی مهم اینه که خدا کارشو خوب بلده

کارم شده اه کشیدن های وقت وبی وقت وخودمو به ظاهرشاد نشون دادن

اما کی ازته دلم خبرداره کی میدونه چی میکشم نمی خوام اون اشکاموببینه

نمی خوام فکر کنه دلم براش تنگ شده با این که خیلی سخته اما باید فراموشش

کنم واسه همیشه هرکاری اولش سخته اما ممکنه رفتم توفکرحرفهای

ادمهایی که می گفتن عشق واقعی هیچ وقت ازدل بیرون نمیره اگر هم از

بین بره هوس بوده نه عشق واقعی یعنی راست میگن؟

یادروزهای اشنایی افتادم چه روزهایی بود واسه دیدن هم بی قراری می کردیم

ثانیه ها رو میشمردیم وقتی هم دیگه رومی دیدیم ازشوق دلمون می خواست

دادبزنیم وهم دیگه رو دراغوش بکشیم اما بازم هنوزشرم وحیای تووجودش بود

نمی دونم چی شد یه دفعه اصلا ازکجا امد واسه چی امد واسه چی خواست

چرا موند چرا نرفت اینها وهزارهزارها سوال دیگه توذهنم میادومیره

اخ اما تا چندمدت پیش توعشقش شک نداشتم میدونستم دوستم داره و

منم دوستش داشتم چی شد وچه اتفاقی افتاد خدا میدونه اما ناراحتیم ازاینه که

روزی که گفت تورو دوست دارم گفتم دوست داشتن دل میخواد جرات می خواد صبر

وتحمل می خواد صبوری میخواد مثل اتش میسوزونه هستی طاقت داری

میتونی گفت اره هستم تا اخرش اما ای دل غافل کواون همه دک وپز ها کواون

ادعاها کجا رفت فقط خواست پیش من کم نیاره خواست بگه اره ما هم بله

ای روزگارواقعا اون عشق روشناخته بود یا فکر میکرد یه سرگرمیه تازس

یا یه مشغولیات جدید بود نمی دونم فقط میدونم که هرچی بود عاشق دل خسته ودل سوخته نبود

تواسمون دل من پرنده پر نمی زنه

به کلبه غم زده ام محبت سرنمیکشه

                                         یه مهربون یه همزبون حـلـقـه بـه درنـمیـزنه

                                         هــرچـی غمه مـال منـه بدتـرزغـم حــال منه

هرجا میرم این غصه ها چون سایه دنبال منه

خـاطــرات تـلـخ رفـته هـمـه شـد هـمـسفـرم

                                      کــاشکــی مـن گذشته هـــا روبـشـه ازیــاد بـبـــرم

                                      غم همیشه با منه مثل هم زادمنه این طلسم نمیشکنه

یه مهربون یه همزبون حلقه به درنمی زنه

هرچی غمه مـال منه بدـترز غم حـال مـنـه

هرجــا میرم این غصه ها چون سـایه دنبال منه

                                          به هــرکـســی رسـیـدم دلـمـوســوزونــده

                                          هرروز بــا یـک بـهـونـه چشماموگریونده

دلــم میخواد که بـرم یه جای بی نشونی

بــرای مــن امـیــد مـونــدنـی نـمــونــده

                                           دیــگــه وقــت رفـتـنـه وقــت دل بــریـدنــه

                                           یه مهربون یه هم زبون حلقه به درنمی زنه

به بی انتهای اسمان وبه پرشوری دریا خدایا ازتو می خواهم که درتنهایی

پناهم باشی تکیه گاه بی کسیهایم باش ومرا ازهرچه بداست رها کن

خداواندا غم تنهایی را به جان می خرم وباتوقسمت می کنم

بارالها هرچه دارم ازتودارم پس عـقـلی به من ده تا در

برابرناتوانیهایم ازان استفاده کنم وزبانی برمن ده که ازهر

تیغی برنده تـرباشد دانایـی ده تا کـــه ازهرچـه بد بـدورمـانـم

دیوانه باش تا غمت را دیگران خورندعاقل مباش تا غم دیگران خوری

دیوانه رازمحبت توان کرد رام ما را محبت است که دیوانه می کند

بارش باران درتنهایی وچه اسان میبارداشک من

برای هرچه بی فرداییست خدا یاتو بگو

توبخوان توبمان برایم که ندارم خبرازحسرت این همه تنهایی

دل خسته وزخمی شدم من برهرکسی بدبین شدم

ازبس که ازارده مرا دیگر برهرکسی بدبین وننگین شدم